dinsdag 17 oktober 2017

Uit de mode

De laatste jaren maken modetentoonstellingen een enorme opmars. In het Centraal Museum in Utrecht staat momenteel de expo Uit de mode, een greep uit de enorme collectie van het museum. 100 Jaar geleden werd hier de eerste modeconservator aangenomen, jonkvrouw Carla de Jonge die flink aanpakte. Uit deze collectie worden stukken getoond in combinatie met hedendaagse mode. De overeenkomst is soms frappant.
Interessant is de afdeling met aanstormend talent, hier zijn onder andere tweedimensionale truien en jacks van strijkkralen te zien, origineel!
Mooie tentoonstelling en fraai geëxposeerd.
Nog maar tot 22 oktober te zien dus fluks naar Utrecht...

zondag 15 oktober 2017

Britt Dorenbosch

Wat een leuke kleurige, ik zou bijna zeggen ferme schilderijen maakt Britt Dorenbosch. Ze schildert alledaagse voorwerpen die haar herinneren aan haar jeugd of aan thuis. Een vloerkleed, oude kleding, een stapel albums of een sok op een kleedje, het is vaak textiel dat ze schildert. Alles ziet er even aangenaam uit. Sommige schilderijen toont ze liggend omdat het originele object ook ligt.
Te zien in het Centraal Museum in Utrecht.

zaterdag 14 oktober 2017

Hans Klok

Nou, het was precies zoals ik verwacht had, de show van Hans Klok: House of Horror gisterenavond. Veel gezwaai met capes, sprietdunne assistentes met wapperende haren en tandpastawitte lach en duizend varianten op de doorzaag-, verwissel- en verkleedtruc. Kortom, spectaculair dus. Je zit er met je neus op en je ziet zo'n tien man uit dezelfde kleine zwarte doos stappen en je snapt er niets van. Melk verandert in papiersnippers en andersom. Een geboeide assistente die in minder dan één seconden ineens, nog steeds in de touwen, een colbertje aanheeft van een man uit de zaal. Klok zelf, die in een kist stapt en twee seconden later achter in de zaal opduikt. Enfin, je zou de trucs zelf nog wel kunnen verklaren met wat fantasie maar de snelheid waarmee alles gaat is verbijsterend. Toppunt was de gloeilamp die even bijna over onze hoofden door de zaal zweefde. 'Watch it, don't touch it, waarschuwde Hans. Daarin zat waarschijnlijk de clou maar die moet ik nog even uitknobbelen. De show was verder gelardeerd met circusachtige hoelahoep en diaboloacts, nou ja, het was echt een show dus. Leuk om eens mee te maken. Maar het mooiste was de grijns van Klok zelf, bij het applaus aan het eind van de avond. Als een kleine schooljongen die heel blij en trots is dat alles weer gelukt is.

zaterdag 7 oktober 2017

Je ziet mij nooit meer terug

Zo terughoudend Sonja Barend over haar privéleven was toen ze nog op de televisie te zien was, zo openhartig beschrijft ze haar leven in Je ziet mij nooit meer terug. Ze schrijft over de liefde voor haar man en zijn kinderen, over haar ex-man met wie ze naar Israël ging, haar jeugd in de oorlog die ze bij haar oma in Alkmaar doorbracht en over haar moeder. Maar vooral gaat het boek over het gemis van haar vader, de man die zij nooit gekend heeft omdat hij (Joods) in de oorlog opgepakt werd en afgevoerd naar Auschwitz. Honderden vragen heeft Sonja aan haar moeder willen stellen maar ze durfde het nooit omdat ze haar moeder geen verdriet wilde doen.
Ze heeft een prachtig boek geschreven, een waardevol document in een fijne stijl.

woensdag 4 oktober 2017

Victoria & Abdul

Amusante film, Victoria & Abdul. Koningin Victoria is een onbehouwen en egoïstische dame, die wat ontdooit als ze Abdul leert kennen, een Indiase man die haar leraar zal worden. Judi Dench, die Victoria speelt, draagt de hele film en verder is het een uitstekend aangeklede kostuumfilm. Of het historisch allemaal klopt is de vraag, maar ik heb me zeer vermaakt.

zondag 1 oktober 2017

Bijna echt gebeurd

Wat een goede roman schreef Liane Moriarty met Bijna echt gebeurd. Het boek gaat over drie echtparen die bij elkaar komen om te barbecueen. Die avond gebeurt er iets dramatisch maar wat precies blijft heel lang duister. Knap hoe alles net even anders in elkaar zit dan je denkt.
Ruim 500 bladzijden die je zo uit hebt.

vrijdag 29 september 2017

Fietsenstalling

Iedere keer als ik mijn fiets stal in de ondergrondse stationsstalling denk ik: ha, er zijn plaatsjes onderin vrij zodat ik niet mijn fiets bovenin het rek hoef te hijsen. Maar steeds word ik teleurgesteld: er zíjn helemaal geen 11 plaatsen vrij onder, sterker nog, er is er niet één! Een medewerkster vertelde mij dat het al bijna een jaar duurt dat de informatie niet klopt. Zucht.

dinsdag 26 september 2017

In blue

Mooie film: In blue. Hoofdpersoon is Lin, een stewardess die, zo blijkt gaandeweg, tot haar spijt geen kinderen heeft en eigenlijk een nogal eenzaam leven leidt. Als ze in Roemenië in contact komt met een straatjongen komen haar moedergevoelens naar boven en wil ze zich over hem ontfermen. Nicu woont onder de grond en leeft van de prostitutie, hij leeft in een heel andere wereld. Of de goede bedoelingen van Lin bij hem aankomen is de vraag, de film heeft een open einde.
De film blijft boeien, met name door Maria Kraakman die de hoofdrol heeft.

zondag 24 september 2017

Badkamergalm

Het seizoen is weer begonnen en daarmee ook de Badkamergalm in het Badhuis op het Leidseplein. Vandaag met het duo Maarten Eysker en Roelof Ruis, gitaar met accordeon, een fijne combinatie. Veel nummers had ik al eerder gehoord bij de Open Badkuip, maar ze zijn erg mooi dus alleen maar leuk. Na de pauze trad Maarten op met Rob van Duuren op dobro.
De Badkamergalm is elke laatste zondag van de maand.
Ook leuk dat ik me zomaar in het gezelschap bevond van twee medetekenaars.

zaterdag 23 september 2017

Nazomer Nachtlicht

Petje af voor de organisatoren van het evenement Nazomer Nachtlicht in Elswout. We liepen achter een gids aan die zelf behangen was met een lichtjessnoer door een met waxinelichtjes verlicht bos. Die lichtjes aansteken alleen al is een enorme klus. Langs de route werden we verrast met verschillende optredens, ballet, zang of muziek. Niet alles was spectaculair maar zeker wel sympathiek. Een absoluut hoogtepunt was het uitzicht op het spiegelbeeld van de verlichte bomen in een beekje, alsof je rechtstreeks de aarde inkeek (een dieptepunt dus eigenlijk, haha).
Foto's maken onderweg mocht niet, daarom hierbij een foto van de sprookjesachtig versierde poort.

dinsdag 19 september 2017

Hoedjesdag

Vandaag is het Prinsjesdag en daarmee ook Hoedjesdag in de OBA, de grote Amsterdamse bieb. Al bezit ik dan geen hoed, ik wilde het toch wel eens meemaken, dus op naar Amsterdam. De eerste hoedjes die ik spotte zaten stevig op de hoofden van twee hoogbejaarde dames die hadden postgevat voor de ingang in het zonnetje. De dame op de rollator had een jagershoedje op en haar vriendin een veren gevalletje, beiden heel passend bij de dames.
Hoedjesdag in de OBA betekent een modeshow op de roltrap.Daar daalden steeds de medewerkers van de OBA of de leerlingen van het ROC af met een hoed van deze of gene ontwerper op. De show werd vakkundig aan elkaar gepraat door Dolly Bellefleur, helaas zonder hoed, maar wel zachtklingelend, want in een jurk behangen met lange kralen. We zagen hoeden van ontwerpster Astrid Schouten en Ina Schrama en van het textielcollectief Wij4en, die voor zover ik het kon zien slechts papieren hoeden maakten. De eerste hoed die afdaalde heette Prinsjesdag, een gestipte hoge hoed met gaten in de rand waarvan Dolly snedig opmerkte dat die stonden voor de gaten in de begroting. Wat we verder zagen varieerde van draagbaar tot uitzinnig, zoals een echte modeshow betaamt, allemaal erg vermakelijk. Persoonlijk was ik wel gecharmeerd van de hoeden die geïnspireerd waren op de hoge schoorsteenvegershoed.
Toen de show even stilviel wist Dolly het publiek zo enthousiast te krijgen dat er gedanst werd, drie dames met gehaakte baretten met kipjes erop draaiden wervelend rond, Dolly: 'jaa, K3 is in the house!'.
Nadat de groepsfoto gemaakt werd op het bordes werd iedereen vergast op koffie en Haagse bluf en bleek het kippentrio de derde prijs in de wacht te hebben gesleept. Toch had deze victorie een droevig tintje: 'Mijn man's kippenbedrijf moest geruimd en daarom hebben we deze hoeden gehaakt' vertelde de oudste. Tja, daar valt niet tegenop te dansen. De eerste prijs werd in de wacht gesleept door een grijze hoed met brede rand en uitzinnige doch stijlvolle opsmuk, gedragen door een klein blond vrouwtje. Ze vertelde dat ze de hoed kreeg voor haar verjaardag en dat die door vrienden in één avond in elkaar was gezet, de eerste en tevens laatste hoed die ze ooit maakten. Volgend jaar maak ik ook een hoed.

maandag 18 september 2017

023 Minuten

Gisteren deed Frenk van der Linden weer zijn interviewmarathon: 17 gasten werden 23 minuten ondervraagd, dan een paar minuten rust om even de benen te strekken en hup, door naar de volgende. Het was weer erg leuk, ik ben tenminste van begin tot eind gebleven wat ik niet van mezelf had verwacht. Het kon nu ook omdat het niet meer samenvalt met het drukke Korenlint en Open Monumentenweekend.
De gesprekken gaan natuurlijk niet alleen over de passies, ondertussen probeert Frenk nog wel iets meer los te krijgen uit zijn gasten. Af en toe speelt hij daarbij de psychiater: 'En waar komt dat vandáán denk je?' (over de faalangst van Viggo Waas) of: 'Wat was je memorabelste moment' of 'wat was jouw dieptepunt?' En zo krijg je toch de aardigste gesprekken.
Alzheimerspecialist Philip Scheltens vertelt dat hij het vreselijk vindt om bij zijn dementerende moeder op bezoek te gaan. Eddie B. Wahr vertelt langs zijn neus weg dat hij acute leukemie kreeg en Jan Slagter raakt geëmotioneerd als hij over zijn vader vertelt die in de Sint Bavo op het orgel speelde.
Opmerkelijk genoeg had Frenk maar één vrouwelijke gast tegenover zestien (!) mannelijke. 'Wat zou Freud dáárvan zeggen?' om met hemzelf te spreken. En dat is Sylvana Simons. Haar passie is dansen en verder vertelt ze: 'ik ben opgegroeid als enig kind maar mijn vader heeft buiten dit huwelijk nog 15 kinderen', ook niet bepaald doorsnee.
Je mocht geen foto's maken, dan maar wat tekeningetjes...

donderdag 14 september 2017

Vita

Een leuke energieke voorstelling: Vita. In een soort houten kubus met drie zijden dansen drie mensen een acrobatische circusachtige voorstelling. De kubus kan kantelen waardoor het decor af en toe ineens verandert. De begeleidende muziek doet aan Philip Glass' Koyaanisqatsi denken.
Een voorstelling die nergens verveelt, mede door de frisse uitstraling van de danseres die het stoute zusje is naast de twee grote mannen.

woensdag 13 september 2017

De Romanovs

Het is een ontzettend leuke vondst om voor de tentoonstelling van de Romanovs de expozaal van de Hermitage aan te kleden als een deftige winkelpassage. In de 'etalages' komen zo alle luxe artikelen uit die tijd goed tot hun recht. We zien juwelen, japonnen, vazen, het één nog fraaier en duurder dan het andere. Aan de overkant van de 'straat' is de aandacht gericht op de veranderende sfeer in het oude Rusland. De vakbonden doen hun intree, de bevolking roert zich. Tsaar Nicolaas, die op zijn 26e gekroond werd kan deze verantwoordelijkheid eigenlijk niet aan. Eigenlijk blijft hij dolgraag met zijn geliefde Alix en hun vijf kinderen gezellig thuis. Hij neemt verkeerde besluiten, wordt verkeerd geadviseerd en een fataal voorteken is al gegeven als bij de kroning de zware ambtsketen over zijn schouders op de grond zakt. De tijdgeest is hem tegen en hij geeft uiteindelijk de macht uit handen. Korte tijd later wordt het hele gezin op bloeddorstige wijze vermoord, het tragisch einde van de Romanovdynastie.
Een interessante periode uit de geschiedenis is op deze tentoonstelling zeer toegankelijk gemaakt.

maandag 11 september 2017

Kovacs

Ik baalde eigenlijk dat ik al zo lang geleden kaartjes had gekocht voor het concert van Kovacs in Caprera, want het weerbericht voorspelde weinig goeds. Bovendien spraken haar nieuwe liedjes me niet zo erg aan. Maar wat was het een goed concert. Alle liedjes klonken even goed, en haar oudere nummers al helemaal. Ze werd begeleid door een swingende achtkoppige band, wel een beetje pijnlijk dat ze de namen niet allemaal wist bij het voorstellen. Kovacs is sowieso niet een begenadigd spreker, maar alla, met haar stekelkoppie en sapperdeflapschoenen is ze wel weer erg eigen en op haar manier charmant. De regen viel uiteindelijk ook best mee en al met al hadden wij een prima muziekavond. Enige minpuntje was dat ik zo het concert van Nathalie Matteau miste die eindelijk weer eens optrad in het Patronaat.

zaterdag 9 september 2017

Baden

Gisteren zag ik de voorstelling Baden: een theatrale ode aan het Badhuis. Heel toepasselijk werd de voorstelling gespeeld in het Badhuis op het Leidseplein. De toon werd meteen gezet doordat de drie actrices via de ramen hun entree maakten, heel verrassend. De dames bleken badjuffrouw te zijn in het badhuis dat die dag zou sluiten en reageerden daar elk weer heel anders op. Het stuk was opgebouwd uit vrolijke sketches, soms bijna een beetje slapstickachtig, bovendien blijken de dames ook nog mooi te kunnen zingen. En aangezien ze steeds met badolie in de weer waren rook het ook nog heel lekker.
Erg leuk, zo'n toepasselijke voorstelling op deze locatie.

vrijdag 8 september 2017

Gezichtsbedrog

Het blijft leuk: je komt aanlopen en ziet een kleurige blob getekend op de stoep. Pas als je op het juiste punt staat zie je wat het voorstelt. Gezien in Zandvoort.

donderdag 7 september 2017

Collecte

Wat een deprimerende bedoening om collectant voor de kankerbestrijding te zijn in mijn wijk. In mijn straat deed driekwart niet open, hetzij doordat de bel het niet deed of niet gehoord werd of er zelfs helemaal geen bel was, hetzij doordat men dacht: ach het is maar een collectant (denk ik dan kwaadaardig). Van de wel openers was er een die zei 'niet aan dit soort dingen te doen', en een mevrouw die zei : 'ik zit te eten.' (Ja? Dus?) Van de goedwillenden had bijna de helft weinig tot geen geld in huis want betaalde alles met de pin. Tja, zo schiet het niet erg op natuurlijk.
Eénmaal schoot ik echt in de lach, en dat was toen Bello open wilde doen.

maandag 4 september 2017

Het zalig nietsdoen

Wat een prachtig museum: Kranenburgh in Bergen. Hier is momenteel de expo Het zalig nietsdoen te zien. Over een zestal zalen verspreid hangt werk van bijna dertig kunstenaars, alles met een link naar vrije tijd, niets doen. Meteen bij binnenkomst zie je een verrassend werk van Inge Meijer, blauwe parasols met strooien dakje hangen ondersteboven in de ruimte en sommige maken een soort sprongetje als je langs loopt. Goed om het zomers gevoel op te wekken. Verder naast foto's en schilderijen een installatie met ventilatoren: twee pingpongballetjesmachines die tegen elkaar spelen en een heel vervreemdend werk: Luminal van Matthijs Munnik. Je betreedt een kale ruimte waar je op een soort springplank blijft staan. Rondom je is alles licht wat gaandeweg verkleurt van rood naar blauw naar geel naar wit en waarin je bijna wordt opgezogen. Heel bijzonder.
Grappig zijn de beelden van Ryan Gander, een meisjesfiguur dat met haar handen tegen het raam naar buiten tuurt of een meisje dat op haar knieën naar een schilderij zit te kijken.
Het museum zelf is licht en ruim en heeft een winkel waarin ook een kunstuitleen is gevestigd. Er is een grote beeldentuin met onder andere spannende klimdingen van Chiel Kuijl. Ook leuk voor kinderen die trouwens ook heel goed vermaakt worden in Studio C, een plek waar ze aan de hand van opdrachten en een filmpje zelf aan de slag kunnen, erg leuk. Tot slot erg fijn dat je bij binnenkomst meteen een klein gidsje uitgereikt krijgt met alle info over de werken.

zaterdag 2 september 2017

Beeldentuin Heino

De beeldentuin van kasteel Nijenhuis is een soort dependance van museum de Fundatie in Zwolle. Hier kan het museum alle grote beelden kwijt in een mooi aangelegde kasteeltuin. Altijd prettig als kunst en natuur worden gecombineerd.
De grote zilveren bol van Ronald Westerhuis is een enorme blikvanger, maar ook de gestapelde meubelen van Frode Bolhuis waar je ook op mag klimmen. Verder zijn er een aantal werken die ook op Lowlands hebben gestaan: een triomfboog van Yasser Ballemans en een soort reuze Michelinmannetje van Tom Claassen. Ook 'onze' Hildebrandpersonages uit de Hout staan in de tuin.
Heel fijn dat je bij de entree meteen een looplijst/plattegrond krijgt.
Tot slot kun je ook nog het kasteel bekijken wat deels in oude luister is hersteld maar waar ook weer moderne kunst is te zien, Jan Cremer bijvoorbeeld.

woensdag 30 augustus 2017

QR code

Een geweldige reclamestunt, deze enorme QR code op de muur van een fabriek geschilderd.
Hij werkt ook nog als je van de overkant van het kanaal je mobiel erop richt wat iedereen waarschijnlijk gaat uitproberen!
Gezien aan het Albertkanaal nabij Hasselt in België.

maandag 28 augustus 2017

Paper Art 2017

Weer een mooie expo in het Coda in Apeldoorn: Paper Art 2017.
Hier zie je wat een enorme mogelijkheden papier in zich heeft. We zien werken van geperst, geknipt, gescheurd, geplakt en gevouwen papier, van vloeipapier en van karton.
Dit werk sprong er uit: op het eerste gezicht kleurige vierkanten papier slordig op een witte muur geplakt. Op het tweede gezicht vormt de schaduw bij elk vierkant het profiel van een gezicht. Heel verrassend!
Een werk van Kumi Yamashita.

vrijdag 25 augustus 2017

Chapeaux

Op de valreep zag ik nog de tentoonstelling  Chapeaux in Paleis het Loo, met de hoeden van Beatrix. De gids vertelde dat Beatrix niet wilde dat er foto's van haar hoeden genomen werden maar ze zijn natuurlijk overbekend dus dat is niet echt een ramp.
De hoeden zijn prachtig gepresenteerd, strak op een rij, op kleur en op soort. De gids vertelde dat ze allemaal getoond worden op ware hoogte, aangepast aan de lengte van Beatrix zelf dus. En ze is niet zo groot blijkt. Naar het bekende silhouet van de koningin zijn eenvoudige draadfiguren gemaakt waarop de hoeden geplaatst zijn. Het is allemaal simpel maar perfect gedaan door Maarten Spruijt, ik zeg: Chapeau! Op de expositie zien we de vele variaties op de bol, de rand en de versieringen, ze zijn bijna oneindig. Wat mij wel aanstaat is dat de hoeden soms weer vermaakt en aangepast worden, een reden om geen ontwerper of jaartal te vermelden.
Nog een kleine anekdote van de gids: bij de opening van de tentoonstelling arriveerde Beatrix, zonder hoed! Op een opmerking daarover zei ze vrolijk: 'Ze zijn allemaal hier!'
De foto komt van de website van Paleis het Loo.

woensdag 23 augustus 2017

Ik speel dus ik ben

Al jaren bewaar ik een knipsel van de wijnglazenkroonluchter van Eibert Draisma. Nu zag ik dat hij in het Rijksmuseum Twente exposeerde, dus hup erheen. De tentoonstelling Ik speel dus ik ben bevat kinetische (ofwel bewegende) installaties van verschillende kunstenaars. De tentoonstelling is niet zo groot en de werken zijn nogal verschillend maar een paar dingen sprongen er echt uit. Zoro Feigl maakte een installatie die hoepels van verschillende grootte om en over elkaar heen en weer liet draaien aan een stang. Heel simpel, maar heel aantrekkelijk. Nog fraaier was de installatie van Michiel Martens en Jetske Visser die al spelend met O-led strips (wat dat ook moge zijn) ontdekten dat ze er al ronddraaiend uitzien als zeepbellen, glanzend en licht vervormend, werkelijk prachtig.
Eibert zelf had zijn complete werkplaats verhuisd naar de museum waar hij af en toe ook aanwezig was (helaas niet nu). De zaal stond vol met gekke lampjes en rare robotachtige dingetjes en warempel, daar hing ook de kroonluchter.

maandag 21 augustus 2017

Hou je adem in

Een debuut van Holly Seddon: Hou je adem in. Alex Dale is journalist en ze schrijft een stuk over mensen die al heel lang in coma liggen. Daardoor ontmoet ze een patiënt die ze kent: Amy Stevenson, een leeftijdsgenoot die op vijftienjarige leeftijd is aangevallen en sindsdien in coma verkeert. Alex besluit Amy's verhaal te gaan schrijven en ontrafelt stukje bij beetje wat er met haar is gebeurd. Het boek is in korte hoofdstukken opgedeeld die allemaal zijn geschreven vanuit een andere persoon, ook vanuit Amy. Vlot en boeiend geschreven, een spannend debuut, echt iets voor de vakantie.

zaterdag 19 augustus 2017

De wensdagen

In het boek De wensdagen beschrijft Patricia Wessels haar jeugd in de Jordaan, als kind van hippieouders. Haar ouders zijn gescheiden, zeer tegen de zin van haar moeder en haar vader woont in Indonesië waar hij aan zijn ideaal werkt, het bouwen van een ziekenhuis. De enkele keer dat hij thuis komt wordt hij liefdevol ontvangen en soms mogen Patricia en haar broertje dan een hele dag wensen wat ze willen doen, de wensdagen. Als haar vader weer weg is herneemt het zware leven zich weer voor het gezin, ze zijn arm, moeder is verdrietig en zelfs heel depressief en Patricia en haar broertje worden zo'n beetje aan hun lot overgelaten. Daaraan komt een einde als haar moeder een nieuwe vriend krijgt, Wallie. Patricia is jaloers, de mythe van hun gezin is door haar moeder al die jaren in stand gehouden dus Patricia snapt niet wat Wallie in hun gezin moet. Ze ziet dat langzaam maar zeker Wallie steeds meer plaats opeist in hun huis. Ook de verhouding met haar moeder die vroeger heel liefdevol was wordt steeds moeizamer.
Het boek speelt in de jaren zeventig toen Patricia een kind was. Het tijdsbeeld is heel herkenbaar: hippies, de Jordanezen met hun ongezouten mening, de witkar en de Provo's, vader Fred was één van de oprichters van Paradiso en Roel van Duijn kwam bij hun thuis. Het is boeiend te lezen hoe Patricia haar jongste jaren ervaart en als ze ouder wordt kritischer wordt ten opzichte van haar ouders. Heel lezenswaard.

woensdag 16 augustus 2017

Hasselt (3)

We hadden nog wat tijd te doden èn het regende dus vandaar dat we de expo Celibataire Diva's bezochten in Hasselt. Ik verwachtte een rijtje schilderijen in de gangen van het oude Herkenrode Refugehuis, maar het was een ongekende ervaring! In de enorme ruimtes van het pand zijn voor alle zalen en gangen passende kunstwerken geselecteerd en mooi uitgelicht. Het pand is enorm groot en het duurde dan ook wel bijna twee uur voor we alles gezien hadden. Bij elk werk was de informatie op een met kant afgezet zakdoekje bedrukt. Er hing onder meer werk van Jan Fabre, een kruisbeeld met een staart van iriserende kevervleugels, iets wat hij vaker gebruikt in zijn werk. Van Warner Berckmans een grote cirkel van blauwe stukjes glas, heel fraai in zijn eenvoud. Bart Lens maakte Absentia, een werk gemaakt van koperen driehoekjes, nogal architecturaal hangt het in de ruimte, schitterend uitgelicht. Het grootste werk was van Nick Ervinck, een 11 meter lange eikenhouten gestileerde klooster of is het een basiliek. Een enorm werk dat perfect past in de grote zaal waarin het geëxposeerd wordt. Ook groot maar minder massief is het werk van Ceijssens en Vrancken. Met vier ronddraaiende projectors tonen zij op de wanden en op vellen hostiepapier een processie ondersteund door fanfaremuziek. In een schaal liggen uitgestanste cirkels die je mag proeven. Het einde van de expo wordt gevormd door interactieve werk van Rob Sweere. 'De beleving van het publiek is het daadwerkelijke kunstwerk'. Je kunt in een ronde ietwat surrealistische ruimte gaan zitten of merkwaardig gevormde toeters op je hoofd zetten en luisteren naar geluiden die je in een meditatieve toestand moeten brengen. Of dat nou wel of niet lukt, het is wel een leuke ervaring.
Mocht je nog in Hasselt komen, deze tentoonstelling is een aanrader. Nog gratis ook. Tot 3 september te zien.

maandag 14 augustus 2017

Hasselt (2)

Omdat het nogal regenachtig was toen wij in Hasselt waren hebben we bijna alle musea bezocht. Het was geen straf want ze waren stuk voor stuk verzorgd ingericht en prettig om rond te lopen.
Het Modemuseum had als thema Across Japan met oude en nieuwe kledingstukken uit Japan en werk van door Japan geïnspireerde ontwerpers. Van draagbaar tot wonderlijk, maar zeker een mooie tentoonstelling.
De expositie over het Heilig Paterke is van een gezellige kneuterigheid, een kleine expo achter de kerk over het leven van pater Valentinus. Hij stond bekend om zijn voorspellende gaven, wat uitgebeeld is op platen met heerlijk amateuristisch geschreven teksten eronder. In de vitrines liggen 'zijn bril',  'zijn agendaboekje', 'zijn biechtzakdoekje', heel aandoenlijk.
Van het Jenevermuseum had ik weinig verwachting maar de expositie was goed verzorgd. Niet alleen is het proces van het jenever stoken in beeld gebracht maar er zijn ook veel fraaie oude glazen, flessen en posters te zien. Bij de entree hoort een proefglaasje jenever en de Smeets Hazelnoot smaakte boven verwachting.
In het Stadsmuseum of wel het Stadsmus staat een verzorgde expo over de geschiedenis van Hasselt met onder andere een wand vol oude uithangtekens. Het Stadmus zit in een oud pand. In de eerste zaal die je betreedt staan op een rij de bustes van alle burgemeesters opgesteld, eenvoudig en gewichtig. Daarnaast valt het enorme verlichte glaswerk op aan het plafond, een werk van Herman Blondeel.

zondag 13 augustus 2017

Hasselt (B)

Een fotootje in een tijdschrift over een fietser die op kinhoogte droog dóór het water fietste bracht ons op het idee om naar Hasselt in België te gaan. De beoogde plek was in werkelijkheid niet zo spectaculair, gewoon een soort geul waarin je een paar honderd meter door een meertje kon fietsen maar Hasselt zelf was erg charmant. Heel Hasselt bleek in het teken te staan van de Virga Jesse feesten, wat op zijn Hasselts klinkt als viesjesse of zoiets en waarmee de 'twijg van de hoop' geprezen en aanbeden wordt en geëerd met een zevenjaarlijkse processie. Voor deze processie waren we niet op het juiste moment maar we konden wel meegenieten van de inspanningen die de inwoners hadden verricht om hun wijk ('rot' op zijn Hasselts) te versieren en de mirakels die ze uitgebeeld hadden. Het ene rot had de straten versierd met grote stippen, verwijzend naar het logo van de feesten, het andere rot had simpelweg overal levensgrote uitgezaagde mariabeelden neergezet. Ook de taferelen varieerden nogal in kwaliteit, van een carnavalesk huisje met een vrolijke Jan erin tot een spannende uitbeelding van het Heilig Paterke hoog boven je hoofd. In de kerken had men uitgepakt met bloemen en op het plein bij het Stadmuseum zat de Lange Man te kijk. Bijna alle winkels hadden wel minstens één mariabeeld in de etalage staan. De brillenwinkel op de foto was uitverkozen tot de 'schoonste'. Best bijzonder om zo'n hele stad de krachten te zien bundelen en dat was ook iets wat ik steeds terughoorde, dat de verbinding tussen de burgers hierin zo belangrijk was.

vrijdag 11 augustus 2017

Amsterdam Oersoep

Deze keer had ik de Beurspassage voor mij alleen, nou zo ongeveer. Ik kon nu op mijn gemak de prachtige mozaïeken bekijken op het plafond en aan de wanden. De doorgang aan het Damrak tussen C&A en Primark heeft een wereldse allure. De mozaïeken zijn een ode aan de Amsterdamse grachten met een vette knipoog, we zien fietsen in het water, vissen, ratten en de penselen van Rembrandt die hij uitspoelde in het grachtenwater. Aan de wanden hangen iconische Hollandse voorwerpen, een klomp, een zak friet en een bos tulpen, alles in glas in lood uitgevoerd. Zelfs de waarschuwing van Liander 'Hoge spanning levensgevaarlijk' is in de tegelwand opgenomen.
Een enorme klus om dit werk te realiseren (klik hier om een idee te krijgen) met een fantastisch resultaat.

maandag 7 augustus 2017

Drents Museum

Ik had er niets van verwacht, van mijn bezoekje aan het Drents Museum. Ik wilde er alleen maar heen omdat ik toevallig in Assen was, dus waarom niet even binnengewipt. Ik was erg verrast. Als je het museum binnenwandelt daal je af naar het nieuwe gedeelte, een grote lege witte ruimte van waaruit je verschillende expositie's kunt bezoeken. Al dat wit doet heel weldadig en rustig aan. Het oude gedeelte daarentegen is van onder tot boven versierd. Beschilderde plafonds, geglazuurde tegels, mozaïek op de vloer, waar je kijkt is het bewerkt. Ook weer mooi, dat zeker en een prachtig contrast met het nieuwe gedeelte.
We zagen er de expo van Jans Muskee, immense pasteltekeningen met humoristisch erotische voorstellingen en werk van Jan Sluyters. Van de laatste onder andere ansichtkaarten die hij voor zijn liefje maakte, erg leuk.

zaterdag 5 augustus 2017

Het Pauperparadijs

Mooie voorstelling: Het Pauperparadijs, naar het boek van Suzanna Jansen. Het wordt gespeeld op de binnenplaats van Gevangenismuseum Veenhuizen, een toepasselijke plaats omdat het verhaal zich in Veenhuizen afspeelt. Het verhaal gaat over Teunis en zijn zusje Aag die in een weeshuis zijn geplaatst, niet omdat ze wees zijn maar omdat de ouders te arm zijn om voor ze te zorgen. Op een dag worden ze op de boot gezet naar Veenhuizen, zonder maar afscheid van hun ouders te kunnen nemen, ze zijn immers 'wees'. Een tragisch verhaal over de ontzettende armoe die maar zo kort geleden in Nederland heerste. Door de muziek en het grote aantal figuranten is het een imponerend toneelstuk geworden.
Het theaterstuk Pauperparadijs is geschreven door Suzanna Jansen en Tom de Ket (bekend van die geweldige Drentse Bluesopera).

woensdag 2 augustus 2017

Scorsese

Hoewel ik niet speciaal fan ben van zijn films ging ik vandaag toch naar de expo in Eye over Martin Scorsese en ik moet zeggen, ik ben echt verrast. Het leuke aan de expo is dat het zo persoonlijk is. Scorsese's ouders zien we bijvoorbeeld in een filmpje aan het keutelen. Samen op een met plastic beklede bank terwijl pa Scorsese zegt dat zijn vrouw ineens deftig praat wat ze anders nooit doet en je kunt het je ineens helemaal voorstellen hoe het is als de filmploeg bij ze op bezoek komt. Ma Scorsese blijkt ook vaak een klein rolletje in de films te krijgen, we krijgen er gelijk een aantal voorbeelden van. Er zijn allerlei persoonlijke voorwerpen van de Scorseses op de expositie te zien: foto's, een tafel en zelfs de Gouden Palm die hij won met Taxi driver. Op grote schermen zien we stukjes van films, allemaal net lang genoeg om je nieuwsgierigheid te wekken en er liggen storyboards, continuïteitsaantekeningen van de kleedster en allerlei handgeschreven aanwijzingen. Toen Scorsese elf jaar was was hij al zo met film bezig dat hij zelf een storyboard tekende, alhoewel hij toen nog niet eens wist dat dat bestond. Ook dit storyboard is te zien op de expositie.
De expo is te zien tot 3 september.

zondag 30 juli 2017

Judas

Wie is de Judas in de familie Holleeder? Willem Holleeder omdat hij zijn eigen familie zou vermoorden als het hem zo uitkomt of Astrid Holleeder die tegen haar broer getuigt en hem zo verraadt? In Judas lees je dat Astrid zich ontzettend schuldig voelt naar haar broer toe maar dat ze niet anders kan. Na een vreselijke jeugd met een gewelddadige vader zit ze in haar volwassen leven opgescheept met haar oudste broer Willem die zich ontwikkelt als een gewetenloze psychopaat. Met zijn charmes en uitgekiende strategieën heeft hij de touwtjes van hun familie altijd stevig in handen. Astrid en haar zus zijn volkomen aan hem overgeleverd. Als blijkt dat hij opdracht heeft gegeven om zijn eigen zwager te vermoorden en zo diens kinderen van hun vader berooft is de maat vol voor  Astrid. Zij haalt haar zus over en samen verzamelen ze gegevens om tegen hem te getuigen zodat hij levenslang krijgt.
Het boek is ruim 500 pagina's dik maar het leest als een trein. Het is werkelijk ijzingwekkend hoe Astrid haar jeugd beschrijft: elke avond als haar vader thuiskomt siddert iedereen van angst, zo'n tiran is het. Het is schrijnend om te lezen dat Astrid als klein meisje bij een vriendinnetje speelt en ze verbijsterd is als die blij is als haar pappa thuiskomt. Na zo'n jeugd móet je wel getraumatiseerd zijn. Toch is het verbazend dat het ene kind een keiharde crimineel wordt en het andere (Astrid) een rechtschapen advocaat.
Judas, een familiekroniek door Astrid Holleeder.

vrijdag 28 juli 2017

Cool Japan

In Museum Volkenkunde in Leiden staat momenteel de tentoonstelling Cool Japan, over iconen in het hedendaagse Japan. Van computerspelletjes tot manga's (de Japanse strips), van Hello Kitty tot Samoerai, alles vind je terug op deze tentoonstelling. Oud wordt met nieuw gelinkt, zo zie je op oude prenten ook al de spreekwolkjes zoals ze later in de strips worden gebruikt.
Erg leuk zijn de filmpjes waar we striptekenaars en animators aan het werk zien, onder andere onze eigen Michael Dudok de Wit.

woensdag 26 juli 2017

Fietsrouteknooppunten

Een tijdje geleden was ik een weekend in Deventer en fietste daar vrolijk rond. Ik dacht een leuke route rondom Deventer te hebben uitgedacht en had de nummers van de knooppunten genoteerd. Maar tot wel drie keer toe klopte er niets van de bewegwijzering. De eerste keer denk je nog, ik zal het wel verkeerd hebben opgeschreven, maar bij het tweede bord merkte ik dat de nummers die ik volgde helemaal niet op de kaart stonden (de kaart dus die bij het knooppunt staat). Dus ik paste de route aan maar bij het volgende bord was het hetzelfde verhaal. Het was echt om heel kregel van te worden.
Eenmaal thuis heb ik mijn probleem gemeld bij meldsysteem Nederlandfietsland. Ik kreeg snel antwoord. Het meldsysteem had de boel opgelost!

Opgelost: Op dit moment worden de nieuwe panelen (met kaartbeeld) op de knooppunten geplaatst, waarmee de actualisatie van het fietsnetwerk in Salland (gemeenten Deventer, Olst-Wijhe en Raalte) is afgerond. Dit was voorheen knooppunt 79 en is nu knooppunt 76 geworden. Het nieuwe informatiebord voor knooppunt 76 wordt hier dus geplaatst of is intussen geplaatst. 
De nieuwe fietskaart is sinds een maand verkrijgbaar bij de VVV's en Tourist Info Punten.

Knooppunt 79 hebben ze veranderd in 76. Ja, geen wonder dat ik er niets van snapte. Wel een heel aparte manier van dingen oplossen. En alle kaarten en boekjes die in omloop zijn kloppen dus niet meer. Nergens staat iets te lezen over deze veranderingen dus alle fietsers na mij met een oud boekje of een oudere kaart staan op dezelfde manier te hannesen. Nou voor mij is het onbegrijpelijk,maar u bent gewaarschuwd!

maandag 24 juli 2017

Laptopvrij

Grappig dit bordje op een tafeltje bij Bar Wolkers aan het Spaarne. En gelijk hebben ze, de tafel heeft uitzicht pal op het Spaarne, zonde om dat te vergeven aan iemand die er niet van geniet.